وطن واو و طا و نون همه پیوسته مجنون
وطن این آب و این خاک دلیران بر کفن خون

وطن غیرت سرای راد مردی خانه ی ما
همه دیوان بدانند زین سرا آنها ندارند جا

هزاران چشم بر درها هزاران دل بساید
که هر مادر برای هر گل پرپر ز دیر دارند

کنون است سازش و وقت و زمان آرامش
بر آن مادر کجا سازش ندارد آهی از نالش

به چشمانم ندید هرگز گلی بشکسه و رنجور
شنیدم بس ناله ها را از فقان رفته از دور

کجایست آن بهشت پر ز نعمت تا ببینند
مادران تا اندکی بر دلهای خود آرم بگیرند

یکی دیروز بر پیشانیش یاهو ببستی
کنون کوله برای منزل دیگر ببستی

ندانی شاد باشی یا که محزون
ز جنت یا که از یاری تو محروم

من آشفته هیچ بر لب نیارم همان بهتر
که این حرفم ندارد غمی را از دلی کمتر

از الف حرف چو آغاز شود ------------------------- آب را منشا آغاز شود

به زلالیش بشوییم صورت ----------------- قدحی نوش و سپاس خلقت

به نسیم خنکی از سحران -------------------- به پیام آور راهی ز دلان

صبح امید گشاید چشمان -------------------- دل دیدار کند از هجران

به بنا منشا انسان تربت --------------------- به تیمم به نمازان استد

که ز آن امده و باز شویم ------------------ جملگی سوی بناساز رویم

این عنایت ز سر مهر خدا ------------------- بگشایند تمام بشریت گلها

دل ما مست ز بوی جنت --------------------که زبان قاصر شکر در حیرت

یک یک سبز اشارات زمین ----------------- طالب مغفرت از صاحب دین

کرده اند دست نیازی به فراز --------------- همچو انگشت اشارت به نیاز

جهت حب و قرابت به عزیز ------------------- زرد و ریزان عاقبت در پاییز

مرغکان گرچه ندارن نفسی -----------------یکی بر دار و یکی در قفسی

شور و آواز به باز آغازند ------------------------- طرب و ساز دیدن آن نازند

چهارده خلق خدای سبحان ------------------ شاید اندرز به اندیشمندان

شبي تنها به يک کنجي نشستم
دو چشمم را به روي هم ببستم
به ژرفاي خيالم غرقه گشتم
دلي از دار اين فاني ببستم
که تا حسي و مفهومي نگارم
زباني جز به شکوه درگشايم
ترانه بر غم آشفته خوانم
ز مهر و کين دلي آکنده و خالي بدارم
که ام من گر بدين سان چون سخن گويم
گنهکارم بخواهم حرفي از عرفان نگارم
ز خود گويم که سرشار از تباهم
که جز اميد رحم حق ندارم
تمامم مملو از هرچه هراس است
که پايي بر سرا منزل گذارم
چگونه جهر بر خلق خدا خوانم
خدا داند که چندين دل شکانم
چگونه حد نامحدود شلاق
تواني بهر تاب آرم
ز خشمش من جز به رحمش کجا دارم
پناهي جز به اکرامش کجا يابم