شبي تنها به يک کنجي نشستم
دو چشمم را به روي هم ببستم
به ژرفاي خيالم غرقه گشتم
دلي از دار اين فاني ببستم
که تا حسي و مفهومي نگارم
زباني جز به شکوه درگشايم
ترانه بر غم آشفته خوانم
ز مهر و کين دلي آکنده و خالي بدارم
که ام من گر بدين سان چون سخن گويم
گنهکارم بخواهم حرفي از عرفان نگارم
ز خود گويم که سرشار از تباهم
که جز اميد رحم حق ندارم
تمامم مملو از هرچه هراس است
که پايي بر سرا منزل گذارم
چگونه جهر بر خلق خدا خوانم
خدا داند که چندين دل شکانم
چگونه حد نامحدود شلاق
تواني بهر تاب آرم
ز خشمش من جز به رحمش کجا دارم
پناهي جز به اکرامش کجا يابم