خدا

alirezash2200 — Sat, 26 Jul 2008 20:29:46 GMT

گویند اگر نپرسدت حال سهل است حزین مشو از احوال صد سال خبر اگر بگیری چشم است به هم زدن به انگار جان است و اگر که ان بگیری شرم است کم است و مال زنگار یاد از دل دوستان مگیری یاد از دل بی زبان و غم دار

alirezash2200 — Mon, 09 Jul 2007 19:44:15 GMT

بزرگترین گناهان کوچکترین آنها هستند زیرا برای گناه بعدی زمینه سازی می کنند .

ریا

alirezash2200 — Wed, 06 Jun 2007 19:32:18 GMT

گشته دنیا پر ز نیرنگ و فساد-----------------------چون سرای عدل مردم شد کساد

صد فریب و صد دروغ بی سبب-----------------------حاصلش قلبی به سینه چون جماد

پوچ و خالی چون سخن رانیم بسی--------------------حال راستی را گذاریدش زماد

من کجا یابم یکی صادق کسی ----------------------- بی ریا را نیست سرایی از مراد

راست گفتم پرریا خواندند مرا ----------------------------عالم دهر را که خواند بی سواد

داستان شد راستی گشت خاطره -------------------- هیچ شد راستی به راستی شد نماد

این نمادین را نویسم شایدش --------------------------خواند آن را اهلی از راستی و راد

یادش بخیر

alirezash2200 — Fri, 01 Jun 2007 20:38:05 GMT

این قلم باز است به دستم دست من جانش پر از یاد . یاد آن شورم بخیر ، چون که رفت از کف به جز شوری نماد چیزی بغیر .
***************************
یاد آن روزی که کودک بچه ای من شاد بودم از غم و بیداد دنیا بس چو آزاد بودم
در نگاهم یک هیاهو بود و شادی دلهره در قلب کوچک انتظار وقت بازی.
جنگ و آتش بهر کودک قهر کودک بازی کبریت ، لعب دنیا کبر دنیا بادکنک رنگی که ترکید .
***************************
یاد آن روز آغازم بخیر میدویدم میدویدیم پا به پا همراه یاران دبستان دسته دسته صف به صف سوی معلم سوی گامی سوی فردا . بچه ها سرگرم خواندن ناگهان بابا به ما آب داد شدیم سیراب . همه قصدی به دل پای استوار سوی هدف تصمیم کبری اندر دو کف میخواستیم دکتر شویم !!
***************************
یاد ش بخیر روز نماز اولین ، روزی که رویم شد به دین دوری بجستم من ز کین .
روزی که شعری بخواندم بر سجود ذره ذره در وجودم رخنه کرده است بوی عود .
یادش بخیر
یاد آن روزی بخیر من قلم در دست بنشستم شبی با دلی شاد به دور از هر غمی کاغذی پر کردم از دل .
چه زیبا بود روزی که نسیم را حس بکردم روی صورت از ره احساس سیرت ، نان خوردم مزه کردم آب را بس مزه کردم روح موجود طبیعت را چه زیبا غرقه گشتم از سرای هیچ لحظه ای گشتم و بر گشتم ، ای کاش می بودم تمام و میبوییدم تمام .
یاد هر روزم بخیر یاد امروز و فرداها بخیر .

واو و طا و نون

alirezash2200 — Tue, 08 May 2007 22:40:31 GMT

وطن واو و طا و نون همه پیوسته مجنون
وطن این آب و این خاک دلیران بر کفن خون

وطن غیرت سرای راد مردی خانه ی ما
همه دیوان بدانند زین سرا آنها ندارند جا

هزاران چشم بر درها هزاران دل بساید
که هر مادر برای هر گل پرپر ز دیر دارند

کنون است سازش و وقت و زمان آرامش
بر آن مادر کجا سازش ندارد آهی از نالش

به چشمانم ندید هرگز گلی بشکسه و رنجور
شنیدم بس ناله ها را از فقان رفته از دور

کجایست آن بهشت پر ز نعمت تا ببینند
مادران تا اندکی بر دلهای خود آرم بگیرند

یکی دیروز بر پیشانیش یاهو ببستی
کنون کوله برای منزل دیگر ببستی

ندانی شاد باشی یا که محزون
ز جنت یا که از یاری تو محروم

من آشفته هیچ بر لب نیارم همان بهتر
که این حرفم ندارد غمی را از دلی کمتر

هفت آیت

alirezash2200 — Mon, 07 May 2007 23:03:18 GMT

از الف حرف چو آغاز شود ------------------------- آب را منشا آغاز شود

به زلالیش بشوییم صورت ----------------- قدحی نوش و سپاس خلقت

به نسیم خنکی از سحران -------------------- به پیام آور راهی ز دلان

صبح امید گشاید چشمان -------------------- دل دیدار کند از هجران

به بنا منشا انسان تربت --------------------- به تیمم به نمازان استد

که ز آن امده و باز شویم ------------------ جملگی سوی بناساز رویم

این عنایت ز سر مهر خدا ------------------- بگشایند تمام بشریت گلها

دل ما مست ز بوی جنت --------------------که زبان قاصر شکر در حیرت

یک یک سبز اشارات زمین ----------------- طالب مغفرت از صاحب دین

کرده اند دست نیازی به فراز --------------- همچو انگشت اشارت به نیاز

جهت حب و قرابت به عزیز ------------------- زرد و ریزان عاقبت در پاییز

مرغکان گرچه ندارن نفسی -----------------یکی بر دار و یکی در قفسی

شور و آواز به باز آغازند ------------------------- طرب و ساز دیدن آن نازند

چهارده خلق خدای سبحان ------------------ شاید اندرز به اندیشمندان

معصیت

alirezash2200 — Tue, 01 May 2007 15:57:35 GMT

شبي تنها به يک کنجي نشستم
دو چشمم را به روي هم ببستم
به ژرفاي خيالم غرقه گشتم
دلي از دار اين فاني ببستم
که تا حسي و مفهومي نگارم
زباني جز به شکوه درگشايم
ترانه بر غم آشفته خوانم
ز مهر و کين دلي آکنده و خالي بدارم
که ام من گر بدين سان چون سخن گويم
گنهکارم بخواهم حرفي از عرفان نگارم
ز خود گويم که سرشار از تباهم
که جز اميد رحم حق ندارم
تمامم مملو از هرچه هراس است
که پايي بر سرا منزل گذارم
چگونه جهر بر خلق خدا خوانم
خدا داند که چندين دل شکانم
چگونه حد نامحدود شلاق
تواني بهر تاب آرم
ز خشمش من جز به رحمش کجا دارم
پناهي جز به اکرامش کجا يابم

شب بارانی

alirezash2200 — Sat, 14 Apr 2007 21:37:18 GMT

شرشر نم همچو ساز خیس تنم از نواز

بوی تر هر چمن دانه به دانه نماز

غرش شیر سپهر از پس هر چشمکی

بهر دل عاشقی در شب پر رمز و راز

چرخ زند شبنمک اوج به مشکین سما

نظم نوازی کنند شبنمکان در فراز

گرچه فرود و سقوط آیدش آنرا ز عرش

بیم ندارد دلش از خبر صعد باز

رقص کند اشک شب از سر چنگ نسیم

از سر شعری ز ابر از غزلی سازه ساز

برگ نماند یکی خشک ز مهربان رگ

تر کندش آسمان تک تک اهل نیاز

کوه به همراه شب اشک ز سنگ سخت

گریه بدارد ز شوق از جهت روی ناز

هر طرفی سو کنم رحمت رب در نظر

هر نم باران شب جلوه ای از پایه ساز

عنصر هر کوچکی در نظر آدمی

در نم هر بارشی شکر خدا چاره ساز

حد نامحدود

alirezash2200 — Sat, 17 Mar 2007 21:14:18 GMT

بباشد حد بسی محدود ز پندار

چو دارم قصد انگارش ز دلدار

چو این دلدار ندارد حد و قیمت

که قیمت آفریدست او ز رحمت

بگفتند و سرودند و نوشتندش به اوصاف

هزاران را هزاران بار به هر ایزد سزاوار

بباشد راوی عاشق تلاشش وصف ارزش

که نامحدود ندارد ترازی بهر سنجش

تمام حرف دل آنچه توان دارم بگویم

خدا داند ز حدم که بس ناحد بگویم

به نزدش بیکران محدود به صفر است

به علمش عالمین امی ز نور است

که این نعمت را به حجت نهاده

که عشقش کرده به دلها زیبا جوانه

بانگ جیرجیرک شب

alirezash2200 — Thu, 22 Feb 2007 21:41:14 GMT

شب است یک شب مثال هر شب دیگر
ولی دل این نمی گوید چو دارد حال دیگر

تمام روح شب در حس یک غوغاست شاکی
چو باشد جیرجیرک میزبان شب همچو راوی

تنش خرد ؛ می کند با آن نوا هر پیلتن خرد
به فریاد آورد جانش چو جان را دزد دیشب برد

به اسرار من وما اوست آگاه میزند زار
به آنچه رخ داده هر شب در دل تار

چو می داند کدامین سر کجا بالین دارد
کجا کودک بجای نان هوا را میل دارد

چو می بیند مردم شب را در خیابان
که بی منزل بسان کوچساران

روانند هر جهت را بهر روزی در شب سرد
که هرگز آن ندیده اهل نامرد

همان نامرد آرام بالین حس نکرده
که دوزخ در گاو صندوق جمع کرده

دل جیرجیرک شب طاقت ندارد
که بیند لیک چشم بر هم گذارد

خدایا خرد خلقت جیرجیرک بانگ دارد
من اشرف وجودم بر سکوتم شرم دارد

بانگهای جیرجیرک شب پایان ندارد
جیبهای نامردان که آخر را ندارد

چو هرشب شنیدی نای جیرک
بدان یاد آور است آن دست کودک

که اسپندش در اسفندش بسوزد
که عیدش جامه ی چرکین بدوزد

به پایان میرسد این نامه و اسپند و اسفند
ولی باز بانگ دارد جیرجیرک ما پای در بند